Προφυλάκιση και διαπόμπευση φοροφυγάδων προαναγγέλει το ΥΠΟΙΚ

Του Σπύρου Δημητρέλη

Αυστηρά μέτρα, όπως προφυλάκιση, δημοσιοποίηση στοιχείων φοροφυγάδων και επιτάχυνση του μέτρου της αναστολής λειτουργίας επιχειρήσεων που φοροδιαφεύγουν (λουκέτα) για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της αποφυγής πληρωμής φόρων προβλέπει το τετραετές (2011-2015) στρατηγικό σχέδιο για την ελληνική φορολογική διοίκηση που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών.

Παράλληλα, προαναγγέλεται η σταδιακή εξίσωση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης με τη δημιουργία συστήματος επιδότησης για τους καταναλωτές και η εξίσωση των αντικειμενικών με τις εμπορικές τιμές στα ακίνητα. Επίσης, επανέρχονται οι ένστολες περιπολίες του ΣΔΟΕ σε εμπορικούς δρόμους για τη δημιουργία κλίματος φορολογικής συμμόρφωσης στα καταστήματα.

Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με δεκάδες δράσεις και πρωτοβουλίες από την πλευρά των φορολογικών αρχών με τελικούς στόχους την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας, τη βελτίωση του επιπέδου εξυπηρέτησης των φορολογούμενων, την καταπολέμηση της διαφθοράς στις φορολογικές υπηρεσίες καθώς και τη μείωση του λειτουργικού κόστους του φορολογικού συστήματος.

Από τις επιμέρους δράσεις που προαναγγέλει το υπουργείο Οικονομικών για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής ξεχωρίζουν τα εξής:

1) η ενεργοποίηση των διατάξεων προσωρινής κράτησης για τους μεγάλους φοροφυγάδες. Ουσιαστικά θα προφυλακίζονται όσοι πρωταγωνιστούν σε υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής

2) η συστηματική δημοσιοποίηση των ονομάτων μεγάλων παραβατών της φορολογικής νομοθεσίας

3) η ανά τακτά χρονικά διαστήματα δημοσιοποίηση όσων φορολογούμενων έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο άνω των 150.000 ευρώ (όπως προβλέπεται σε πρόσφατη νομοθετική διάταξη)

4) εντατικοποίηση του μέτρου της αναστολής λειτουργίας καταστημάτων και επιχειρήσεων που συλλαμβάνονται να φοροδιαφεύγουν

5) δημιουργία ειδικών ομάδων κρούσης που θα πολιορκούν όσους χρωστούν στο δημόσιο με τη χρήση «καινοτόμων μεθόδων στόχευσης και αναγκαστικής είσπραξης»

6) σύσταση νέου σώματος ελεγκτών για το πόθεν έσχες φορολογούμενων που θα συγκροτείται από υπαλλήλους με ειδικά προσόντα και οι οποίοι θα υπογράφουν με το υπουργείο Οικονομικών συμβόλαια αποδοτικότητας.

 7) πολλαπλασιασμός των προληπτικών ελέγχων και των ορατών περιπολιών (προφανώς με ένστολους ελεγκτές του ΣΔΟΕ) για την αποτροπή παραβατικών συμπεριφορών όσον αφορά τη φορολογική νομοθεσία.

8) εφαρμογή συστημάτων αεροφωτογράφησης για τον εντοπισμό δεξαμενών κολύμβησης (πισίνες) και πολυτελών κατοικιών που δεν δηλώνονται στην εφορία από τους ιδιοκτήτες τους.

9) παροχή δυνατότητας στην εφορία να προσδιορίζει με έμμεσο τρόπο το εισόδημα των φορολογούμενων που δεν υποβάλουν φορολογικές δηλώσεις (με αξιοποίηση στοιχείων για δαπάνες που θα συλλέγει από κάθε πηγή)

10) ανάθεση όλων των εισπράξεων και πληρωμών προς την εφορία στις τράπεζες

Τέλος, προβλέπεται η δημιουργία σώματος εσωτερικών υποθέσεων στο υπουργείο Οικονομικών για υποθέσεις διαφθοράς που θα αναφέρεται απευθείας στον υπουργό Οικονομικών.

Πηγή:www.capital.gr

ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011
13:44

Όποιος διαβάσει τον «εφαρμοστικό νόμο» θα βεβαιωθεί απόλυτα ότι θα συμβούν πολύ χειρότερα, από όσα φοβόμαστε - ενώ θα αναρωτηθεί σίγουρα, εάν είναι πράγματι Έλληνες, αυτοί που «επικύρωσαν» την πιθανή καταδίκη της πατρίδας τους

***********************

Όπως αναφέραμε στο άρθρο μας «Ο περιπλανώμενος Ευρωθίασος», “Το σχέδιο των ηγετών της Ευρωζώνης, σύμφωνα με το οποίο θα μεταλλασσόταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε μία οικονομική διακυβέρνηση της ένωσης, μάλλον οφείλει να ενταφιαστεί - μετά τα αποτελέσματα της τελευταίας συνόδου κορυφής. Πάνω από δέκα φορές μέχρι σήμερα έχουν ασχοληθεί οι Βρυξέλες με την κρίση χρέους και δανεισμού. Κάθε φορά οι συμμετέχοντες ισχυρίζονταν ότι θα έκαναν τα πάντα, για να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα του Ευρώ – κάθε φορά η επόμενη ημέρα ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Η ευρωπαϊκή «κουστωδία», οι γυμνοί βασιλιάδες-πιόνια των αγορών, προτείνουν συνεχώς ηρεμιστικά, τα οποία λειτουργούν ως διεγερτικά, «ντοπάροντας» τις αγορές”.

Στο επόμενο κείμενο μας δε (Η Ελλάδα της δραχμής) σημειώσαμε τα εξής: «Υποθέτουμε δυστυχώς ότι, η «αυλαία» της Ευρωζώνης θα κλείσει από την Ιταλία, ειδικά μετά το επιτόκιο ύψους 5,77% που πλήρωσε για τα δεκαετή ομόλογα της, ενδεχομένως σε συνδυασμό με την Ισπανία” -  ενώ είχαμε αναφερθεί και στα προβλήματα του κράτους-τράπεζας, της Ελβετίας δηλαδή, τα οποία δεν είναι τόσο μικρά, όσο φαίνονται (ήδη η κεντρική της τράπεζα μηδένισε το βασικό επιτόκιο – η Ουρουγουάη, το αντίστοιχο κράτος-τράπεζα της Νοτίου Αμερικής, οδηγήθηκε στη διάσωση των τραπεζών της και στην αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους της).  

Χωρίς αμφιβολία, λίγες ημέρες αργότερα και οι δύο προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν – με τα επιτόκια δανεισμού της Ισπανίας να αναρριχώνται στο 6,45%, καθώς επίσης της Ιταλίας στο 6,14% (θα ακολουθήσουν πιθανότατα η Κύπρος, το Βέλγιο, η Γαλλία λόγω Ιταλίας, καθώς επίσης τα υπόλοιπα συγκοινωνούντα Ευρωδοχεία). Ίσως πρέπει να θυμηθούμε εδώ ότι, η Ελλάδα «επέλεξε» την υπαγωγή της στο μηχανισμό στήριξης, όταν τα επιτόκια δανεισμού της ξεπέρασαν το 5%.  

Φυσικά στην κρίση δανεισμού της Ιταλίας, όπως και της Ελλάδας δύο χρόνια προηγουμένως (άρθρο μας), συνέβαλλε τα μέγιστα το Γερμανικό Spiegel - το οποίο, στα μέσα Ιουλίου, είχε επιτεθεί στη χώρα, καθώς επίσης στον πρωθυπουργό της, με ένα πολυσέλιδο, εξαιρετικά «καταστροφολογικό» αφιέρωμα.      

Περαιτέρω είχαμε αναφέρει ότι, ο φόβος των Ελλήνων δεν είναι «μία Ελλάδα της δραχμής», αλλά “η προοπτική να μετατραπεί η Ελλάδα, εάν εφαρμοσθεί ως έχει το «εγκληματικό» μεσοπρόθεσμο, σε μία χώρα υποδουλωμένη, λεηλατημένη, πάμπτωχη, χρεοκοπημένη και υποθηκευμένη μαζί, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον της σημερινής, αλλά και των επομένων γενεών”. Συνεχίσαμε δε ως εξής (με ορισμένες συμπληρώσεις του τότε κειμένου μας):

Ας μην ξεχνάμε ότι, σε τελική ανάλυση όλες οι αξίες σε μία χώρα διαμορφώνονται με βάση τα επίπεδα μισθών – γεγονός που σημαίνει πως η πτώση των εισοδημάτων κατά 30% έχει κοστίσει στην Ελλάδα τουλάχιστον 300 δις €, από τη μείωση των αξιών της (ακίνητα κλπ.). Αυτή τη ζημία λοιπόν, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, η οποία είναι συνολικά τουλάχιστον 400 δις €, ποιος αλήθεια θα την πληρώσει; Ξανά οι Έλληνες Πολίτες; Είναι εντελώς «άμοιροι ευθυνών» οι «εκπρόσωποι των Ελλήνων» στην κυβέρνηση και στο Κοινοβούλιο;

Η δραχμή όμως δεν είναι ο κρυφός φόβος μας (αν και ενδεχομένως ο εφιάλτης της Γερμανίας), όσο και αν θέλουν να μας εκβιάσουν, υποθέτοντας ότι αυτό είναι το πρόβλημα μας. Η δραχμή δεν οδήγησε τη χώρα μας στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, ενώ λειτουργούσε σε κάποιο βαθμό θετικά στα προβλήματα της ανταγωνιστικότητας και του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών μας.

Εκτός αυτού, τυχόν επαναφορά τα δραχμής, με την ταυτόχρονη μετατροπή των ελληνικών ομολόγων στο ίδιο νόμισμα (άρθρο μας), θα μπορούσε να μειώσει έως και 50% το δημόσιο χρέος μας - καθιστώντας το απόλυτα βιώσιμο. Εάν δε στη συνέχεια, μετά τον εύλογο πληθωρισμό και την υποτίμηση, συνδεόταν μία «νέα δραχμή» με το χρυσό, τότε θα μπορούσαν ίσως να δημιουργηθούν καινούργια δεδομένα, σε έναν διαφορετικό χώρο ανάπτυξης της Ελλάδας (Βαλκάνια, Εγγύς Ανατολή, Β. Αφρική κλπ.)

Ανεξάρτητα τώρα από τις παραπάνω θεωρητικές «αναζητήσεις», ένα νόμισμα, όποιο και αν είναι αυτό, αντιπροσωπεύει ουσιαστικά εμπράγματες αξίες – και η Ελλάδα έχει ήδη πάρα πολλές, όσο και αν αξιολογείται σκόπιμα σαν να μην είχε. Απλούστατα δεν τις εκμεταλλεύεται σωστά, αφού δυστυχώς «άγεται και φέρεται» τις τελευταίες δεκαετίες από «ανεπαρκείς» κυβερνήσεις, οι οποίες αδυνατούν να διαχειριστούν έντιμα και ορθολογικά τον τεράστιο φυσικό και ανθρώπινο πλούτο της.

Ο μεγάλος φόβος μας λοιπόν δεν είναι η δραχμή, αλλά η κακοδιαχείριση, η συνεχιζόμενη σπατάλη του δημοσίου, η διαφθορά, η ατιμωρησία των πολιτικών, η έλλειψη επιχειρηματικού πλαισίου, τα δίδυμα ελλείμματα, τα τεχνητά διογκωμένα δημόσια χρέη από το ΔΝΤ, η εκ μέρους της κυβέρνησης δουλική αντιμετώπιση των «εισβολέων», η απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, κάποια διατεταγμένα ΜΜΕ, ο επιχειρούμενος αφελληνισμός, η λεηλασία της χώρας μας και η «ερήμην» υποταγή της σε οικονομικούς κατακτητές.

Ιδιαίτερα, η «φοβικότητα» της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας και η δυσκολία της να συγκρουσθεί με όσους και με όσα «επιβουλεύονται» το μέλλον μας. Επίσης, η αδυναμία της να διακρίνει τις τεράστιες δυνατότητες της Ελλάδας - η οποία δυστυχώς, ευρισκόμενη από αρκετό καιρό τώρα στο μάτι του κυκλώνα, μάχεται μόνη της απέναντι στη νεοφιλελεύθερη καταιγίδα και στα σχέδια των παιδιών του Σικάγου.     

Όποιος διαβάσει άλλωστε, έστω και πρόχειρα, τον «εφαρμοστικό νόμο» που ψήφισαν οι 154 της Βουλής, αφενός μεν θα βεβαιωθεί απόλυτα ότι θα συμβούν πολύ χειρότερα, από όσα φοβόμαστε, αφετέρου θα αναρωτηθεί σίγουρα “εάν είναι πράγματι Έλληνες, αυτοί που «επικύρωσαν» ένα τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος της πατρίδας τους” – όπως συμβαίνει επίσης με τις συμφωνίες της χώρας μας στο Βερολίνο, οι οποίες θέλησαν να δημιουργήσουν μέσα στο καλοκαίρι τετελεσμένα γεγονότα για τους Έλληνες.

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, προφανώς κανένας συνετός Έλληνας δεν επιθυμεί να χρεοκοπήσει η χώρα του, όπως επίσης κανένας δεν θέλει να επιστρέψει στη δραχμή – πόσο μάλλον εν μέσω μίας παγκόσμιας συναλλαγματικής καταιγίδας. Ταυτόχρονα όμως, κανένας από εμάς δεν θέλει να οδηγεί ένα (δήθεν) ακριβό αυτοκίνητο (€), για τις δόσεις αποπληρωμής του οποίου δαπανάει ολόκληρο το οικογενειακό του εισόδημα, ενώ δεν έχει καν τη βενζίνη για να το κινήσει.

Παράλληλα, όλοι εμείς οι Έλληνες Πολίτες αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να διαχειριστεί κανείς σωστά μία διπλή κρίση χρέους και δανεισμού, χωρίς τη βοήθεια του πληθωρισμού, των χαμηλών επιτοκίων και της Ευρώπης – ειδικότερα, χωρίς εκείνες τις «νομισματικές» δυνατότητες (αύξηση της ποσότητας χρήματος, υποτίμηση κλπ.) που έχουν εκχωρηθεί εξ ολοκλήρου στην ΕΚΤ (η οποία ουσιαστικά διατηρείται στη ζωή από την Bundesbank – από την κεντρική τράπεζα δηλαδή της Γερμανίας που ανήκει στο κράτος, σε αντίθεση με τη δική μας Τράπεζα της Ελλάδος, μέτοχοι της οποίας είναι κρυφοί ιδιώτες).

Δυστυχώς τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δεν έχουν ουσιαστικά δικές τους κεντρικές τράπεζες, ενώ η ίδια η ζώνη επίσης όχι – αφού η ΕΚΤ ενδιαφέρεται μόνο για τη νομισματική σταθερότητα, δεν εκδίδει ομόλογα και δεν ενισχύει, όπως κάνουν η Fed, η Τράπεζα της Αγγλίας κλπ. εκείνες τις χώρες, οι οποίες αντιμετωπίζουν μεγάλα οικονομικά προβλήματα (έμμεσα μόνο, μέσω των τοκογλυφικών εμπορικών τραπεζών, οι οποίες δανείζονται από την ΕΚΤ με 1,5% και δανείζουν τα κράτη με άνω του 5%!). 

Για την καλύτερη κατανόηση της δυσκολίας κάθε κράτους-μέλους της Ευρωζώνης, εάν για παράδειγμα η Μ. Βρετανία (συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στο 550% του ΑΕΠ της, έναντι 260% της Ελλάδας) δεχθεί την επίθεση των αγορών, τότε δεν θα αναγκασθεί να χρεοκοπήσει, αλλά να εκδώσει (τυπώσει) νέα χρήματα – επιλέγοντας προφανώς τον πληθωρισμό από την πτώχευση.

Εάν όμως δεχθεί επίθεση για παράδειγμα το Βέλγιο, η Κύπρος κλπ. (το πρόβλημα της επικεντρώνεται κυρίως στις τράπεζες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, οι οποίες εμφανίζουν επισφάλειες άνω του 12%) τότε, μη έχοντας τη δυνατότητα εκτύπωσης νέων χρημάτων, θα οδηγηθεί μονοδρομημένα, μέσα από μία τευτονική αντιαναπτυξιακή πολιτική λιτότητας, στην πτώχευση.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της Ιταλίας και της Ισπανίας, θα λειτουργήσει αρνητικά στο δεύτερο «πακέτο στήριξης» της Ελλάδας – με κίνδυνο να μην μπορούν να εκταμιευθούν τα χρήματα για τη «διάσωση» της (για τη σωτηρία των ευρωπαϊκών τραπεζών καλύτερα, αφού δεν περνάει ούτε ευρώ από το λογιστήριο του κράτους). Υποθέτουμε βέβαια πως το γνωρίζει, ότι το έχει προβλέψει δηλαδή ο πρωθυπουργός, τουλάχιστον η Κομισιόν, έχοντας λάβει τα απαιτούμενα μέτρα.     

Ολοκληρώνοντας, κατά την άποψη μας η κυβέρνηση, εάν υποθέσουμε ότι κυβερνάει η ίδια, θα έπρεπε να ασχολείται με την επίλυση των προβλημάτων της Οικονομίας,  αλλά και της Κοινωνίας μας (διαφθορά, διαπλοκή, Κράτος Δικαίου, μεταναστευτικό κλπ.), χωρίς καθόλου λόγια και με πολλές πράξεις. Εκτός αυτού, η κυβέρνηση οφείλει να διαπραγματευθεί σωστά με τους πιστωτές μας – ενώ κανένας Έλληνας δεν θέλει να βομβαρδίζεται με «πολιτικές αγορεύσεις» κενές νοημάτων, οι οποίες μάλλον στοχεύουν στην διαιώνιση της υπεξαίρεσης της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών.

Εμείς πάντως δεν θα πάψουμε να τονίζουμε ότι «η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να τα καταφέρει»: αφού είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα (ένα από τα λίγα ανεπτυγμένα κράτη με μεγάλη δημόσια περιουσία), η οποία δυστυχώς εμποδίζεται από μία απίστευτα κακή διαχείριση των οικονομικών της. Εάν καταφέρουμε τελικά να υπερνικήσουμε την απαισιοδοξία, να διώξουμε τους εισβολείς και να δράσουμε μόνοι μας, χωρίς να περιμένουμε λύσεις από τους «από μηχανής Θεούς» της Ευρωζώνης, οι οποίοι κάθε άλλο παρά το δικό μας μέλλον σκέφτονται, τότε θα μπορέσουμε να επιτύχουμε θαύματα.          

Βασίλης Βιλιάρδος

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Σημείωση: Μόλις κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ», στην τιμή των 9,90 € (250 σελίδες). Θα ήταν μεγάλη μας χαρά και ιδιαίτερη τιμή να εύρισκε θέση στη βιβλιοθήκη όλων των φίλων μας. Λεπτομέρειες για την on-line παραγγελία του βιβλίου στο:

http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2381.aspx      

Την Πέμπτη η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής

Την Πέμπτη θα συγκληθεί τελικά η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής της Ευρωζώνης, με απόφαση του προέδρου της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρόμπεϊ. Στην ατζέντα θα είναι η χρηματοοικονομική σταθερότητα της Ευρωζώνης συνολικά και το νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας.
Η Σύνοδος θα γίνει στις Βρυξέλλες στις 13.00 (ώρα Ελλάδος).
Σε δηλώσεις της η εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης έκανε γνωστό πως η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ θα πάρει μέρος στη σύνοδο, ενώ πρόσθεσε πως η γερμανική κυβέρνηση υποθέτει πως ο κ. Ρόμπεϊ συγκάλεσε τη σύνοδο διότι περιμένει πως θα έχει υπάρξει μια λύση για το ελληνικό χρέος έως την Πέμπτη.
Μέχρι και το μεσημέρι η Γερμανίδα Καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ έβαζε «φρένο» στην άμεση διεξαγωγή συνόδου, επιμένοντας πως πρώτα έπρεπε να ολοκληρωθούν οι διαβουλεύσεις της ομάδας εργασίας για τη διαμόρφωση του νέου προγράμματος για την Ελλάδα «το ταχύτερο δυνατόν».
Σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» που δόθηκε νωρίτερα στη δημοσιότητα ο αρμόδιος Ευρωπαίος Επίτροπος Όλι Ρεν σημείωνε πως «κανείς δυστυχώς δεν διαθέτει μαγικό ραβδί», αναφερόμενος στις πρωτοβουλίες για τη διαχείριση της κρίσης χρέους της Ελλάδας και προσέθετε ότι «κάθε επιλογή έχει τα υπέρ και τα κατά της και αυτό εξηγεί για ποιο λόγο η συζήτηση είναι τόσο έντονη».
Ο Ευρωπαίος επίτροπος οικονομικών και νομισματικών υποθέσεων εμφανίζεται πάντως αισιόδοξος ότι «θα καταφέρουμε να φτάσουμε σε λύση». «Έχουν πέσει στο τραπέζι επιλογές που δραστηριοποιούν και τους ιδιώτες. Πρέπει, όμως, να είμαστε βέβαιοι ότι οι τρόποι και μέθοδοι που θα υιοθετηθούν δεν θα προκαλέσουν κάποια αρνητική αντίδραση», συμπλήρωσε.
«Η επαναγορά του ελληνικού χρέους είναι μια επιλογή. Και στηρίζεται από τη διεθνή τραπεζική κοινότητα που εκπροσωπείται από το International Institute of Finance. Αλλά υπάρχουν και άλλες δυνατότητες», συνέχισε ο κ. Ρεν.
«Αξιολογούμε διάφορες δυνατότητες. Η επιμήκυνση της λήξης του δανείου είναι ένας τρόπος για να μειωθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα κράτη που βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Η αναθεώρηση της πολιτικής για τα επιτόκια που ασκεί το EFSF είναι μια άλλη δυνατότητα η οποία μελετάται. Η διεύρυνση των μέσων που μπορεί να χρησιμοποιήσει το Ταμείο για να παρέμβει στις αγορές είναι μια παράμετρος που επίσης εξετάζεται», ανέφερε μεταξύ άλλων.
«Η Επιτροπή από την αρχή της κρίσης έχει ζητήσει να μπορεί να έχει στην διάθεσή της όσα περισσότερα μέσα παρέμβασης γίνεται. Τώρα φαίνεται πως δημιουργείται η αναγκαία συναίνεση», κατέληξε ο ευρωπαίος επίτροπος.
Αρθρο-παρέμβαση πρώην ηγετών της ΕΕ
Εν τω μεταξύ, με άρθρο στην εφημερίδα Λε Μοντ (16-07), πέντε πρώην ηγέτες της ΕΕ, απευθύνουν ένα ισχυρό «επίσημο κάλεσμα» προς τους νυν ιθύνοντες της ΕΕ, ζητώντας τους να καταλήξουν σε «ένα σαφές όραμα» για την Ευρώπη και το ευρώ [EUR=X]  .
Το άρθρο συνυπογράφουν οι: Ζακ Ντελόρ πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Φελίπε Γκονζάλες πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας, Ρομάνο Πρόντι πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Ετιέν Νταβινιόν πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Αντόνιο Βιτορίνο πρώην ευρωπαίος επίτροπος από την Πορτογαλία.
Στο άρθρο που έχει τίτλο «ένα σαφές όραμα για το ευρώ ώστε να βγει ισχυρότερο από την κρίση», επιχειρείται κατ' αρχάς η διάγνωση της εντατικοποίησης της κρίσης τις τελευταίες μέρες.
Κατά την άποψη των πέντε, στις επιθέσεις που δέχθηκε η Πορτογαλία και η Ιταλία, προστίθενται οι δυσκολίες της γερμανικής κυβέρνησης να ξεπεράσει τα πολιτικά και ίσως ακόμη τα συνταγματικά εμπόδια, ενώ οι προτάσεις των μεγάλων οικονομολόγων δεν βρήκαν αποτελεσματική στήριξη.
«Όλα αυτά τα αίτια όμως» υπογραμμίζουν, «συνοψίζονται σε ένα: στην έλλειψη σαφούς οράματος εκ μέρους των πολιτικών ηγετών, οι οποίοι θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τις άμεσες δυσκολίες, δεσμευόμενοι μέσω της δικής τους αξιοπιστίας».
«Σαφές όραμα» για τους πέντε σημαίνει ότι «το ευρώ οφείλει να επιβιώσει της κρίσης, και θα επιβιώσει, βγαίνοντας μάλιστα ισχυρότερο αφού τα εργαλεία που έλειπαν για την υλοποίηση μιας νομισματικής ένωσης χωρίς κρατική διοίκηση και χωρίς προϋπολογισμό έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται». Για τη διαμόρφωση «ενός σαφούς οράματος» οι πρώην Ευρωπαίοι ηγέτες αναπτύσσουν τις εξής τέσσερις προτάσεις:
- Το όραμα είναι σαφές, εάν τα κράτη είναι ικανά να εγγυηθούν τις καταθέσεις των ιδιωτών και όλοι πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη στον τραπεζικό τομέα. Δεν είναι όμως ευθύνη του φορολογούμενου να πληρώνει για τις επενδύσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που εκτίμησαν ότι είναι ορθό να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα ή τίτλους τραπεζών που αποδείχτηκαν ευάλωτες.
- Το όραμα είναι σαφές εφόσον υπάρχει ένα ρυθμιστικό πλαίσιο που δεν περιορίζεται μόνο σε εθνικό επίπεδο. Η κρίση έδωσε τη δυνατότητα να γίνουν τα πρώτα βήματα για μια ρύθμιση τραπεζών και αγορών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θα πρέπει να δοθούν τα μέσα ώστε να επιβληθεί σε παγκόσμιο επίπεδο.
- Το όραμα είναι σαφές εφόσον έχουμε κατανοήσει ότι τα κράτη δεν μπορούν εσαεί και ατιμώρητα να ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους, γιατί θα έλθει η στιγμή που θα χάσουν την υποστήριξη των πολιτών τους.
- Σαφές όραμα για την Ευρώπη σήμερα σημαίνει ότι θα κάνει τα πάντα ώστε να αποφευχθεί η χρεοκοπία της Ελλάδας, γιατί κανείς σήμερα δεν μπορεί να μετρήσει τις επιπτώσεις. Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τον ελληνικό λαό που υποφέρει. Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη άλλωστε σημαίνει ότι τα κράτη και οι οικονομικοί θεσμοί συμμετέχουν για να ξαλαφρώσουν οι πολίτες της χώρας που είναι σε δύσκολη θέση, από το βάρος που φέρουν.
«Οι αρχές αυτές είναι απλές» καταλήγουν οι συντάκτες, «εάν τις υιοθετήσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, εάν τα κράτη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ τις εφαρμόσουν, τότε θα βρεθούν οι λύσεις. Γι' αυτό τους απευθύνουμε αυτό το επίσημο κάλεσμα. Η Ευρώπη και όλοι οι πολίτες θα μπορέσουν να βγουν ισχυρότεροι από την κρίση. Αρκεί ένα σαφές όραμα αποδεκτό από όλους, για να καθοδηγήσει τη δράση».